Viva Pinata

Review – Viva Pinata: Party Animals

06-12-2007 - Een nieuwe ontwikkelaar maakt een Mario Party game met de Viva Pinata figuren. Hoe loopt dat af? Lees de review.

Je hebt ze waarschijnlijk al gelezen. Talloze recensies over Party Animals beloven weinig goeds over deze eerste Viva Piñata spin-off. Toch missen al deze stukken tekst het belangrijkste element wat Microsoft met deze titel wilde behalen. Microsoft wil een eigen populaire franchise, en met inmiddels twee titels in de serie in twee jaar, kan ik concluderen dat ze het gelukt is.

 

De televisieserie 

Niemand kan ontkennen Viva Piñata ooit gezien te hebben op Nickelodeon. Stiekem was je nieuwsgierig hoe de creaties van Rare op je televisiescherm werden geprojecteerd. Waarschijnlijk heb je ook af en toe hartelijk moeten lachten tijdens het kijken van een aflevering, al was het dan alleen maar om even je gedachten van je huiswerk naar wat anders te verplaatsen.

 

Als je terugdenkt aan zo’n aflevering heb je al een aardig beeld van Viva Piñata: Party Animals. Het spel volgt de serie tot in detail, met de originele stemmen van alle typetjes. Maar toch verschilt Party Animals aanzienlijk met de game van Rare. Moest je in dat spel nog een tuin aanleggen, moet je hier met de verschillende Piñata’s zorgen om als eerste te eindigen in een reeks minigames. Deze minigames zijn kleine spelletjes die elk een andere besturing hebben. Het spel bevat vijftig van zulke kleine spelletjes.

 

De inhoud

Deze kleine spellen verschillen enorm van elkaar. In het eerste minispel wat je moet spelen loop je als Piñata door een kleurrijk veld. Als je als eerst het einde van het level bereikt heb je gewonnen. Maar pas op, het veld is begeven van mijnen. En pas op met mijnen, want ze sturen je helemaal naar het begin van het veld. Maar blijf ook uit de buurt van andere Piñata’s, want als zij op een mijn stuiten, raakt de explosie jou misschien ook!

 

Een ander mooi voorbeeld is het slaan van ‘Piñata’s’. Alhoewel deze zijn vormgegeven met niet-dierlijke vormen als lolly’s, snoepjes en ander zoet spul, is het enorm grappig om te zien dat party Animals continu de draak steekt met het piñata thema. Wie als eerst de piñata kapot geslagen heeft, krijgt naast het snoep ook een beloning . Deze twee voorbeelden geeft een aardig beeld van de variatie in de minispellen. Je hoort je Piñata’s zeuren, boeren en puffen. Alle thema’s tref je aan, van schaatsen tot vliegen en van rennen tot slaan.

 

Het geluid

Party Animals behoeft geen lange spelsessie om op te merken dat het geluid één van de belangrijkste punten was die de ontwikkelaars tiptop in orde wilden hebben. Alles klopt, het geluid van de snabbelende Piñata’s tot aan de geluiden als een ongelukkige Piñata zijn kop tegen een muur stoot. Alles klinkt grappig, maar vooral vol met kwaliteit.

 

Daarom is het juist jammer dat er Nederlandse stemacteurs in het spel zitten. Iedereen die de serie op Nickelodeon volgt weet dat de Nederlandse stemmen prima gesproken worden. Geen commentaar over de serie. Maar als het op spellen aankomt, zijn Nederlandse stemacteurs meestal minder happig. En als ze dan toch de stemmen vertolken komt er een ongeïnspireerd geluid uit. Waarschijnlijk was het zo slecht gesteld met de opnames dat Microsoft er slechts tien samples uit heeft weten te vissen. Het zal je dan ook opvallen dat de samples regelmatig herhaald worden.

 

In eerste instantie zitten ze vol met humor. Kreten als “Ik wil naar huis” en “Ik heb nu toch wel zo’n hoofdpijn” klinken in eerste instantie leuk, en je zal je best moeten doen om geen glimlach te laten zien op je gezicht. Maar na de zoveelste keer het horen van dezelfde kreet gaat de lol er snel vanaf. Maar gelukkig zijn er ook verschillende Piñata’s. Heb je even genoeg gehoord van Franklin Fizzlybear, dan kies je gewoon voor Fergy Fudgehog. Een prima afwisseling.

 

De beelden

Het zal je inmiddels niet ontgaan zijn. Je hebt beelden gezien op televisie, internet of de afbeeldingen op deze pagina. Je kan dan ook niet anders dat de mening met mij delen dat Party Animals een lust is voor het oog. Als je een RGB kabel hebt is helemaal goed toeven. De papieren haren van de Piñata’s waaien in de wind en het gras ziet er net zo groen en aaibaar uit als in de voorgaande Viva Piñata.

 

 

Maar het zijn niet alleen de modellen die er goed uitzien. Ook de omgevingen, waar de minispellen zich afspelen, zien er verzorgd uit. Draaiende molens, stromend water of uitwaaiende bomen, er ontbreekt niet. En dan zijn de racewedstrijden niet eens meegeteld. Tijdens speciale sprongen heb je een enorm uitzicht over een mooi bos of een levendige stad. Het lijkt haast of de makers iets willen bevestigen. Kijk naar de beelden en luister naar het melodieuze geluid, er is geen reden om dit meesterwerkje niet te kopen, toch?

 

Besturing

Een spel valt of staat met de besturing. De mooi vormgegeven beelden of de volle sound effects zijn enkel een mooie bonus die een spel meer een eigen smoel geeft. En in Party Animals moet de besturing haast wel goed zijn, want met meer dan vijftig spelletjes zou het jammer zijn als de speler slechts de helft goed kan doorlopen.

 

Om te beginnen zijn er de races. Het is hierin de bedoeling om van A naar B te rennen. Dit doe je door middel van de rechter boventrigger. Sturen gebeurd aan de hand van bewegingen van de linker controlstick en wapens afvuren gebeurt met de blauwe X-knop. Vanaf het begin voelt het vertrouwd waar zelfs nieuwkomers in de gamesindustrie geen moeite mee zullen hebben. Het werkt en voelt goed aan.

 

De minispellen hebben over het algemeen ook een fijne besturing. Soms valt een mankement op. Er is bijvoorbeeld een spel waarin je tegen concurrerende Piñata’s moet rennen om zo hun snoepjes af te pakken. In het begin speelt dit erg onhandig, maar oefening baart kunst. Het is een kwestie van wennen, net zoals dat bij elk spel is. Bij Nintendo’s Brain Training zette je je allereerste antwoord toch ook te groot neer zodat het spel het niet kon lezen? Of bij Singstar zong je toch ook eerst een flink aantal noten te hoog?

 

 

Presentatie

Eerlijk toegegeven, de presentatie is waar deze titel faalt. Geen hip menu of uitgebreide keuzes, maar gewoon statische afbeeldingen en slikken wat de kok voor je heeft geserveerd. Tussen de minigames vertellen pinata’s je de tussenscores, maar deze zijn helaas niet door te spoelen. Zo is de vaart, die er met de minigames lekker ingeslopen was, er direct weer uitgehaald.

 

Wel mooi zijn alle tussenfilmpjes. Puik werk, en geven meteen weer het animatiefilm-gevoel. Als je een perfecte score hebt gezet tijdens een minigame krijg je achievement points en als de score dermate goed bevonden wordt, krijg je extra geheimpjes als foto’s van verborgen pinata’s. Leuk en lekker lang houdbaar.

 

Conclusie

Mensen staan bol van vooroordelen en dat is over het algemeen jammer. Party Animals wordt in de industrie afgedaan als simpel spel. Maar waar je rekening mee moet houden is dat het spel gemaakt is voor Nickelodeon publiek die samen met hun ouders een leuk potje tegen elkaar kunnen spelen. Party Animals slaagt op alle fronten voor dit publiek. Maar ook voor niet Nickelodeon kijkers is het leuk. Het is niet een spel geworden dat je met vrienden speelt en na elk verloren potje een drankje neemt, maar gezellig is het wel. Net als bij elke tekenfilm grijpt de charmes van de figuren je bij de keel. Party Animals doet dat bij iedereen die de figuren kent. Dus twijfel je over de aankoop, en heeft deze recensie je niet kunnen overtuigen? Kijk dan eens naar de serie op tv, en zeg dan nogmaals tegen jezelf, dat je deze fluffige beestjes niet in real-life wilt spelen. Waan je in de tekenfilm. Dat is een aanbod die je niet kan laten liggen, want ondanks de gebreken, is Party Animals een dolle boel.